YAZMADIM GÖNLÜME BİR DAHA VEFA
– I –
Bir sözün sıcaklığını, bir bakışın arılığını
Bir omzun güvenini
Vefasızlık öğretti bana
Yazmadım gönlüme bir daha vefa…
Ne avuçlara sığar, ne yüreklere
Ötkün oklar saplanır bağrıma
Ne gönülde saklanır, ne de sevda düşer lafıma
Unutmakla değil, unutamadıklarıyla büyür insan aslında
Şimdi ne kırgınım, ne de küskün
Yalnızca sessiz ve içimde derin bir hüzün,
Anlatmaya kelâm yetmez, kalbimde elîm bir tecennün
Niyet sökün eder, heceler sürgün
Bir garip sevdadır vefa, çınlar kalp yankısında
– II –
Kehkeşanlar sıralanır âzam göğünde
Yiğitler göğüs dayar ötkün oklara
Tutgaklar çizilir şikârgahlarda
Turaç kuşu gibi salınır kılıçlar her utkuda
Burası zafer diyarı, Anadolu’dur bu topraklar
Bu topraklar, ateşi söndürüp, gül büyüttü
Her yangın sonrası bir filiz doğurdu
Her kül, her karışa bir umut savurdu
Eller vefa ile tutar, ayaklar minnetle basar,
Bir garip Anadolu hikâyesi saklar bu topraklar
Her karışı vefa, her zerresi muâsır
Rüzgâr mazinin kokusunu taşır
Gidenler gelenlere vefayı miras bırakır
Kartal yaşlansa da yine kartaldır
Nice yiğitler saklar, nice destanlar yazar bu topraklar
Dilek Eker ÖZYURT
