BİR VEFASI OLMALI İNSAN OLANIN
Var olmak bir şerefti
Yüce Rabb’in katından
Sevk edildik ruhlar meclisine
“Ben Rabbiniz miyim?” suâline
“Evet, Rabbimizsin.” diyerek mühlet verildik
Bir sınavdı hayat, ölüm, zaman ve mekân
Ancak şahitti cihanda ne varsa
Unutulmamalıydı edilen ahdü peyman
Bir vefası olmalı her dem insanın
Kâinât emrine verilirken
Zaman diliminde günler, aylar, yıllar
Geceler gündüzlere sır devrederken
Görünür rahmetin sonsuz yansımaları
Unutma! Varlığın öznesi sensin
Muhatap kılan Rabb’in gözdesi sensin
Binbir esmâ yarışır, yayılır tılsımları
Sadece bir vefa istendi insan olandan
Oysa şükür yolları dikenliydi, taşlıydı
Varlıkla açılan gurur kapıları
Sarıp sarmalar tüm duyguları
Kötü bir tuzaktı benlik kuyusu
“Esfele safilin” ikazıydı Kur’an’ın
Zirâ nefis, kibir, nankörlük yedi başlıydı
İblis, kem öykülerin baş mimarıydı
Hangi saltanat bâkî kaldı mülkünde
Dön maziye bak, yerinde yeller eser
Nerde Süleyman’ın rüzgârı, kuşları, cinleri
Cam sarayında Belkıs’ı raks eden perileri
Titre, kendine gel! Ahd-i Misak’ını hatırla
Bir vefa göster, seni yoktan var edene
Bir vefa göster, seni zahmetle büyütene
Bir vefa göster, sana bir harf öğretene
Bir vefa göster eşine, yoldaşına, dostuna
Bir vefa göster, millet din iman çağlasın
Bir vefa göster, şu cennet yurduna
Bir vefa göster, al bayrak özgür dalgalansın
Bir vefa göster, Kudüs, Mekke, Medine hep canlı kalsın
Muhammed’in nûru yansır aşkın mihraplarına
Bir vefa göster sevdalı gönül bağlarına
Bir vefa göster lütfen! Allah aşkına!
Bir vefa göster lütfen! Allah aşkına!
Mevlânâ MUHSİN
