SEN BAHARSIN
Hangi yağmurların iç çekişinde uyandın ey bahar?
Hangi rüzgârlarda dağıttın çiçekli saçlarını?
Şiirlerimin çatlak dudağından sızdı adın
Elvan elvan bahçelerimi bıraktım toprağına
Köklerine kadar üşümüştü dallarım
Senli rüyalardan öğrendi filizlenmeyi şu canım
Söyle, hangi sabır çıkardı seni kışın kalbinden
Sen baharsın
Dirilt bizi yeniden!
Kendimden geçtim sana geldim
Heybemde mevsimler yok
Gelirken sana, koştum da geldim
İçimde binbir kışı geçtim de geldim
Sıyırdım zamanı omuzlarımdan
Diriliş muştusu sızar göz uçlarımdan
Sana ve toprağa inandım da geldim
Ay ışığı toplamak için avuçlarından
Toprağın alnında açılan ince bir çizgiydin
Sırların kilidini çözen sessiz anahtar
Göğsümde paslanmış saatler vardı
Bir de zamanı durduran korkular
Gelişinle yürüdü kanımda ilk ışık
İlk senin adını öğrendi susuzluğum
Bir bir kapandı yaralar
Meftunum, yeşil titreyişine gözlerinin
Dayandığım dağlar ufalanırken içimde
Uzun suskunluklar, kara kış olur üzerimde
Bir tomurcuğun yeter bana!
Ayaz kesmiş yollarımda kana kana su
İçtiğim pembe dudaklarında güldür bahar
Doğrultmuş boynunu kırgın dallarım
Gel de yüzümüzü yeniden güldür bahar!
Göz göze geldi kaderle tohum
Tutuverdi nefesini toprak
Bir kez sesin değsin göğsüme bırak!
Bin kez öpsün rüzgârın alnımdan
Göğsümde daha çatlayacak nice tohum var
Kim bilebilir bunu bilmem kim, anla ki
Şairlerin taşkın ruhundan doğdu bahar
Hangi sabahın sevinciyle açıldın ey bahar?
Hangi gülüşün izini sürüp geldin yüreğimize?
Dilimde yarım kalan cümleleri tamamlar adın
İçli bir su gibi akar ruhumuz öyle dargın
Söyle, hangi müjden değdi kalbimize?
Geliver filizler bırak sevincimize
Doğsun her şey köklerimizden
Sen baharsın
Dirilt bizi yeniden!
İnci OKUMUŞ
