NAİF NEFES
güneş dokunur tenlere, yakar
oysa karanlıkta bile gölgedir vefa
bilirim
çölün ağaçlarını güldüren, yaşatan vahadır
budanmış kuru dala, yağmurdan kefendir vefa
iyi bilirim
bir selam gelmezse
sükûtun çığlığıdır vefa
çok iyi bilirim
nadasa bırakılmış gönülde başaklanır
ruh ambarında güzelliktir vefa
çok iyi bilirim
kapı tokmaklarını ağlatan eldir
kördüğüm dertleri çözen sırdır
azgın ırmakların üstünde gümüşten köprüdür
turnaların kanadında dönen sızıdır
ölüyü dirilten candır vefa
çok iyi bilirim
hain taşıyla ölen habil’in
naif nefesidir vefa
Kazım GÖK
