VEFA İLE ERDEM
İnsan anlam yolcusudur. Vefa sorumluluktur, birikim ile insanda yer bulur. İnsanın yolculuğu, birikim ile anlamlı ve önemlidir. Birikim hayat boyu mevcuttur ve gelişmelerden edinilendir. Ancak olumlu edinimler ve olumlu hâle sevk edecek gelişmeler fayda sağlar.
Hayat sistem içindedir. İnsanın doğması ile dünya yolculuğu başlar. Yolculuk dünya kadardır. Dünyada biriken yaratılana yansır ve döngü içinde yer bulur. Gerçek, varlıkla buluşur ve faydalı güçle anlamlı olur.
Anlamlı amaç, bilgi ve kararlılığın aydınlığı doğrultusunda gitmekle faydalı güç elde edilebilir. Samimiyet, canlıya ait bir özellik olmakla birlikte, en çok insana yakışır.
Samimiyet, vefayı özümseyenlerde barınır. Vefa, vicdani sorumluluktur; kaybetmeyenler için.. Vefayı kuşanan arınır. Arı bir güzellik doğruluğa sevk eder. Hiçbir miras, doğruluğun zenginliğine ulaşamaz.
Vefa, canlı olanda canlıdır ve erdemli insanlarda bulunan özelliktir. Yetenek, alçakgönüllülük, çalışkanlık, yiğitlik, doğruluk ve azimli olmak vefanın ayrılmaz parçalarıdır. Anlam, konuya vakıf olanlarda bulunan özelliktir.
Anlam, mutluluk yoludur. Yetenek, yaratılış ile canlıda bulunur; ortaya çıkmak için olanak ve çalışmayı bekler. Azim, sonuca götüren dinamodur. Güç, gücü kontrol altında tutanda anlamlıdır. Fırsatı değerlendirmek, güce güç katar ve başarıya giden yolu aydınlatır. Anlam yolculuğu, anlamlı hayatın vazgeçilmez unsurudur.
Anlam yolculuğunda zihin dünyası önemli yer tutar. İnsanın anlam yolculuğunda, kelimeler gerçeği bağrında barındırır.
Kelimelerle anlam yolunda yolculuk, hayat yolculuğu kadar önemlidir. Kelimelerin içeriği düşünce dünyasında birikim ile ve benzetmelerle şekillenir. Fikir dünyasındaki oluşum, kendisine yer bulduğu imkân ve çalışma kadar hayatta yer bulabilir.
Sonuca götürecek düşünce ve olumlu istekler, gelişmeye; gelişmeler, büyümeye ve ilerlemeye sebep verebilir.
Kişisel dünyanın gelişmesi ile gelişme başlayarak şekillenir. Semboller ve benzetmeler, benzeyen ile gayret doğrultusunda bezenir. Benzetme ancak bütün birikim ile gerçekleşir. Gerçeğin yolunda bezenenler, sanatın birer parçası niteliğindedir. Ortaya çıkan güç sanat ile imkân ve olanakların tesirinin gücü kadardır. Sanatın parçaları, anlama derinlik ve genişlik katar. Sanat ile sevgi hâlesi güçlenir. Sanat ile ortaya çıkan, ayrı bir güçtür. Sanat, samimiyete susamış toprak gibidir. Ürünlerini çalışana ve hazır olana ikrâm etmek için bağrını açar. Aldığını bereketi ile verir. Tabiatta her şey döngü içindedir ve yerli yerindedir. Hayat birikim yolculuğudur.
Vefa, bütün birikimin vücut bulmuş hâlidir. Vefa, ancak güçlü kişiliklerde yer bulur. O, akan zaman içindeki gelişmelerde belirir ve sonuçta ortaya çıkar. Çıkar için vefa olmaz. Vefa, vicdani sorumluluktur. Vicdanını kaybeden, huzurunu kaybeder. Vefa, doğal ve samimi olmanın vazgeçilmez parçasıdır. O; sözlere, davranışlara ve hayata yansır. Yansımada bütün renkler mevcuttur, görebilen ve bilebilenler için. Vefa; her tarafı kuşatan, özlenen güneş gibidir.
Bütün anlamlar insanda, insan da hayatta birikim sahibi olur. Birikimler, davranışlara etki eden faktörlerdir. Hedef başarmaktır. Amaç, gücün yönünün bağı niteliğindedir. Bağın durumunu vaktince sezen ve çözülmesi gereken düğümü çözen, başarı ve azimle yolculuk eden, amaca ulaşabilir. Amaç, başarıya giden yolda ilk ve son basamaktır. Amaç, olumlu sonuca susamaktır.
Doğru ile yanlışı ayırt etmek çok önemlidir. Neyin nereye ait olduğunu bilmek, bilmenin kıymetli evresidir. Ayırt etmek, bulanıklığı gidermeye yönelik merhâledir. Her olumlu merhâle, yolu aydınlatan meşâledir.
Doğrunun gücü yol bulur, vefanın gücüne yol alır, birlik ve bütünlük ile oluşum meydana gelir. İç dünyadan dış dünyaya, dış dünyadan iç dünyaya kesintisiz etkileşim vardır. Etkileşim hayat boyudur. Gerçeğin bağrında barınan mutlu oluşumun ruhu, başarıya götürecek sürecin pusulasıdır.
Birlik ile bütünlüğün gücü, olumsuzlukların çelikten güçlü duvarını aşabilecek, özlenen ve beklenen güçtür. Özlenen güç, vefanın özeli, özelliği niteliğindeki öznesidir ve samimi olanların kalbinde atar. Özlem kesintisizdir. Özlem, hayat boyudur. Vefa, vakti geldiğinde ortaya çıkan ve ait olduğu yere yönelen kıymetli sorumluluktur.
Vefa, ruhun derinliklerinden gelen anlam birikiminin emâresidir. İnsan, sevdiğini arar. Sevmek başlı başına sebeptir. Aramak, bulmanın anahtarıdır. Unutmak, perdeler; yersiz unutmak, hayatı erteler. Rüzgârlar, yeri ve zamanı geldiğinde perdeleri arayabilir. Gerçek, gereğince ve vaktince varlığını gösterir. Gerçek nettir.
Vefa, anlam ve duygu yüklü gerçeğin iç sesidir. Vefa, vicdanın yalın nefesidir. Vefa, erdemli insanların tabiî süsü; yiğit oğlu yiğitlerin kampüsüdür. Vefa, erdemli insanların sorumluluğudur.
İbrahim ÖZGÜN
