AŞKTA DİRİLİŞ

Aşk,
bir yüz arayışı değildir burada;
ne suret ister ne ses.
O, kalbin karanlığında
ansızın yanan bir hakikat kandilidir.

Diriliş, gürültüyle gelmez;
içte sessiz bir inkılâptır.
Nefs susar,
benlik çekilir,
ve insan kendine emanet edilir.

Bu aşk ateştir ama yakmaz,
kül etmez, arıtır.
Kırık niyetleri eritir,
ruhu asli madenine döndürür,
insanı kendinden fazla insan yapar.

Zaman eğilir bu aşkta,
geçmiş bir yük olmaktan çıkar.
Hatâ, tövbeye dönüşür;
yaralar, hikmete.
Her düşüş bir yükseliş imkânıdır.

Bu aşk bir sahiplenme değil,
bir teslimdir.
“Ben” incelir,
“biz” bile dağılır;
yalnızca emanet bilinci kalır geriye.

Dirilen,
dünyayı başka görür artık.
Toprağa basarken incitmez,
söze başlarken yaralamaz.
Çünkü aşk, ahlâka dönüşmüştür.

Ahmet SÖNMEZ