BENİ GÖNLÜNE YÂR BİLMESİN ARTIK

Gözyaşı hasretin gölüne dönse
Ümidi feleğin elinde sönse
Dilinin duası günaha inse
Beni gönlüne yar bilmesin artık

Ne sevgi verdi ki düşlerde kalsın
Yorgun hayatımı sırtına alsın
Yaylar ok’larını ormana salsın
Ömrümden ömürler çalmasın artık

Karlar eridiler, dağlar sel oldu
Ömrüm karalandı toprak yel oldu
Çiçekler gönlümde yaslı tel oldu
Gözleri uzağa dalmasın artık

Laleler peşiman oldu açmadı
Güneş etrafına ışık saçmadı
Derdim derbederdi uzak kaçmadı
Aklı fikri bende kalmasın artık

Şahadet şerbetin içtim de gitsin
Kefenimi diri diri biçtim de gitsin
Yaramın gubarın açtım de gitsin
Gönlünü ikiye bölmesin artık

Gönlümü sahranın yeli sürüdü
Bağrım bir ah çekti kurtlar hürüdü
Göyleri feganın ahı bürüdü
Sırıtıp yüzüme gülmesin artık

Ayrılık hökm edib vüsalı yazdı
Hesret hicranımın mezarın kazdı
Ordubadi der ki, ona bu da azdı
Yalandan boş yere ölmesin artık

Konul ORDUBADİ