MEVLÂNÂ SULARINDA BİR İZ DÜŞÜMÜ

Bir kanadım Mevlâna’da,
Ötekiyle hep uçtum ben.
Semâ döner gibi döndüm,
Sonsuza kanat açtım ben.

Divân- ı Kebir’i buldum,
Mesnevîlerde mest oldum
Cümle âleme dost oldum,
Bir âb-ı hayat içtim ben.

Bu bendeki benlik değil,
Aşk figânım şenlik değil,
Benim derdim günlük değil,
Sonsuza ömür biçtim ben.

Gel dedin geldim yanına,
Can daha neden sakına
Çıktım akından akına,
Dâim kendimden kaçtım ben.

Ne kirim kaldı ne pasım
Bal şerbeti dolu tasım,
Ben artık nefsimle küsüm,
Boş dâvâdan vaz geçtim ben.

Aysen AKDEMİR