SUYA KAN

Yine ve yeniden
Yağmura yöneldim
Yıkayıp aydınlatan
Aydınlattığı yerden
Kalbini sezmeye yönelik
En güzel fikirleri
İşittim sudan 

Kavrayışı keskin sular
Zihnime kırılmayı
Ruhumdan önce anlatan
Nadiren karşılaştığım
Çocukluktan kalma
Taş sokaklarda koşan
Taşı da yıkayıp
Bağrıma basan
Rüyam geçiyordu sudan

Göğün ahengini bozan
Tozlanmış şiirleri okutan
Çamurun mucizesi
Biraz da incelik sunan
Ağaçların derisini
Sesiyle soyan
Bir eski masal gibi
İçince uyutulan
Yüzümdü suya kanan 

Karanlığı tüten sokaklar
Korkutmuyordu ellerimi
Sırrını çözmüştü toprağın
Mezara giderken de 

Yanımda sadece o vardı
Bir ibrik
Bir mendil
Bir dua
Damlıyordu elinden
Suyun yüzüne çıkacak
Yüz arıyordu belki de 

Eda TOSUN