HAİKULAR

Karanlık çöktü
Kanı çekildi kentin
Sokaklar ıssız!

Kara kış geldi
Kar kaçtı gözlerime
Üşüdü kalbim!…

Lotus çiçeği
Açıyor gözlerimde
Sucul mu sucul…

Davulun sesi
Kavganın gürültüsü
Kapıştı gece!

Akşam olunca
Gazze oluyor kalbim
Yanık ve yıkık!

Gün kara! Gece
Kara mı kara!
Düşük yapıyor hayat!

Tıfıl bir akşam
Kara gözlü geceye
Hüznü yansıtır!

Uğur böceği
Talih kuşu gibi kon
Çıplak tinime!

Bülbülün ömrü
Artar öttüğü zaman
Güller kanarken!

Richter ölçeği
Ruhumdaki hasarı
Ölçebilir mi?

Örümcek daim
Aşkla örer ağını
Sabırla bekler.

Kanadı kırık
Serçenin kalbi üşür
Her seher vakti!

Serenat yapma
Bülbül serenat yapma
Güller ağlarken!

Bir gün sonlanır
güneşin saltanatı
gül kokar ölüm!

İpek böceği
Kozasını dokuyup
Verir canını!…

Başkadır başka
Boğaziçi’nde akşam
Hazan ve hüzün…

Sarı yapraklar
Kuşattı sokakları
Hayat çok hazin!

Ayçiçekleri
Bakıyor baygın baygın
Güneş utangaç…

Bu nasıl iklim?
Dört mevsim kar yağıyor!-
Her yer Kerbelâ!

Ölümü andım
Bahar geçip gidince
Güz yaşlarımla!